Co robię w szachach, w firmie i z AI. Jeden wpis to jedna rzecz z biurka albo z sali: liczby, decyzje, wpadki. 43 wpisów od 20 lipca 2026.
Najczęstsze pytanie od właścicieli firm. Prawie zawsze odpowiadam pytaniem, które ich irytuje: co dokładnie robisz trzy razy w tygodniu tymi samymi ruchami? Jak to sprawdzić w pół godziny, bez narzędzia i bez mojej pomocy.
Czytaj →
W niedzielę uruchomiliśmy nową usługę: strona, kalendarz, formularz, potwierdzenia. We wtorek zajrzałem do pliku z zapisami. Dwie linie: nagłówek i mój własny test. Wszystko działało poprawnie. Sama strona nie sprzedaje. Strona czeka.
Czytaj →
Ani jednego policzonego zapytania od nowej osoby w sierpniu. Nie dlatego, że nikt nie napisał. Dlatego, że nikt tego nie liczył. Wiral, po którym nikt nie napisał, to rozrywka. Cel na wrzesień: pięć wiadomości.
Czytaj →
50 dzieci ma potwierdzone miejsce w mojej szkole szachowej. 45 rodzin jeszcze się waha. Rok szkolny zaczyna się od arkusza, nie od pierwszego ruchu. Co u mnie w tym tygodniu, tydzień po tygodniu.
Czytaj →
W szkole językowej, u fizjoterapeuty, w warsztacie i w mojej szkole szachowej umiera ten sam pieniądz: zapytanie, na które nikt nie odpowiedział na czas. Rodzic napisał jeszcze do dwóch szkół. Zapisał tam, gdzie odpowiedzieli rano.
Czytaj →
To pytanie słyszę na każdym początku roku, zwykle ściszonym głosem przy drzwiach. Po kilkunastu latach pracy z dziećmi odpowiadam zawsze tak samo. Nie wiem. I dobra wiadomość: to nie ma znaczenia.
Czytaj →
Tyle przyszło wczoraj na zajęcia pokazowe. Zajęcia prowadziła żona z instruktorem, ja siedziałem przy biurku. Szkoła, która działa tylko wtedy, gdy właściciel stoi przy szachownicy, nie jest firmą. Jest etatem.
Czytaj →
Dziś rano na siłowni, między seriami, przez kilka minut robiłem to, co kiedyś zajmowało cały wieczór przy biurku. Nie pisałem maili. Czytałem gotowe. Kiedyś moja praca była w pisaniu. Dziś jest w decydowaniu.
Czytaj →
Dziś w mojej szkole szachowej zaczyna się nowy rok. Rodzice widzą godzinę zajęć. Nie widzą grafiku, maila organizacyjnego i listy sprawdzonej trzy razy. A potem zaczyna się część, w której żadna AI mnie nie wyręczy.
Czytaj →
Największym zaskoczeniem mojego roku z AI nie jest to, co ona potrafi. Tylko to, które wdrożenia naprawdę na siebie zarabiają. Wszystko, co robi u mnie największą różnicę, jest śmiertelnie nudne.
Czytaj →
25 postów, 8369 wyświetleń, 82 reakcje, 15 komentarzy, 3 zapisy, zero kliknięć w link. Co poszło najlepiej, co najgorzej i trzy wnioski. W szachach po turnieju siadasz do analizy. Z pisaniem jest identycznie.
Czytaj →
Najczęstsze pytanie po postach o AI: od czego zacząć, jak nie umiem programować i nie mam budżetu. Odpowiedź jest mniej efektowna, niż ludzie się spodziewają. Kartka, jedna pozycja z listy i miesiąc bez wysyłania.
Czytaj →
Jedyny moment w roku, kiedy postanowienia naprawdę mają szansę. Tylko że "chcę grać lepiej" to nie cel, to nastrój. Cel, który działa, wygląda nudno i da się go odhaczyć w niedzielę wieczorem.
Czytaj →
Mirek Burnejko pokazał moją historię jako case study: 17 sprzedaży i około 40 tysięcy złotych z jednego maila. Liczby się zgadzają. Ale z perspektywy mojego biurka ta historia wygląda mniej efektownie i przez to ciekawiej.
Czytaj →
Ten plakat zrobiła mi rano sztuczna inteligencja, zanim dzieci weszły na salę. A potem zaczęła się część, przy której żadna AI mnie nie zastąpi: czwarty dzień Szkoły Strategii, dziesięcioro dzieci, telefony w pudełku.
Czytaj →
Pojechałem jako kierownik wyjazdu klubu. Wróciłem z tygodniem pracy nad systemami AI z prezesem firmy od SEO. Siedzieliśmy przy swoich laptopach i ani razu nie zaglądaliśmy sobie w ekrany. Dogadywali to nasi asystenci.
Czytaj →
Nagle nie chce Ci się otwierać aplikacji. Nie rzucasz szachów z hukiem, po prostu wybierasz serial. Zapał nie jest paliwem, jest iskrą. Do przetrwania słabego tygodnia potrzebujesz planu tak małego, że wstyd go nie wykonać.
Czytaj →
Co roku w Polanicy widzę ten sam obrazek: ktoś wraca do turniejów po dziesięciu, piętnastu latach przerwy. I prawie zawsze popełnia ten sam błąd. Nie w wariantach. W oczekiwaniach.
Czytaj →
Najważniejsze zdanie, jakiego nauczyłem AI w mojej firmie. Każda liczba musi mieć źródło. Gdy danych nie ma, jedyna dozwolona odpowiedź to: nie mam tej informacji. Zaufanie bierze się z tego, że wiesz, kiedy AI nie zna odpowiedzi.
Czytaj →
Junior gra dwa lata i już jest lepszy od dorosłego, który gra dziesięć. W klubie mówi się wtedy jedno słowo. Ja po dwudziestu latach trenowania mówię co innego: on gra inaczej niż Ty. I wszystko z jego listy da się skopiować.
Czytaj →Nie dlatego, że nie potrafi. Dlatego, że jej zabroniłem. Każdą operację w firmie mam sklasyfikowaną kolorami jak światła na skrzyżowaniu. Im twardsze granice na początku, tym więcej możesz potem delegować bez strachu.
Czytaj →Tydzień temu pokazałem rachunek za AI, około 1600 zł miesięcznie. Dziś druga, trudniejsza część: co z tego zestawu naprawdę pracuje. Cennik mówi, ile AI kosztuje. Nie mówi, które narzędzie zarabia.
Czytaj →
Dziesięć ostatnich przegranych partii powie Ci o Twoich szachach więcej niż niejedna lekcja z trenerem. Prawda o Twojej grze nie siedzi w pojedynczej partii. Siedzi w powtórkach.
Czytaj →
Najgorsza inwestycja, jaką dorosły amator może zrobić w szachach. Znają 15 ruchów teorii w czterech systemach, a partia schodzi z teorii w ósmym ruchu. Do 1800 wystarczą zasady, plan i liczenie.
Czytaj →
W niedzielę rano odbyło się posiedzenie zarządu mojej firmy. Dyrektor marketingu przeanalizował statystyki postów, szef techniczny zestawił synchronizację zdjęć. Obaj to AI. Jak rozpisałem role i dlaczego jeden asystent od wszystkiego nie działał.
Czytaj →
Do Polanicy przyjechałem nie jako trener, tylko jako kierownik wyjazdu. Czterech trenerów, dziewiętnastu zawodników, dziewięć dni. Przy szachownicy odpowiadasz za jedną decyzję naraz. Tutaj za dziewiętnaście osób.
Czytaj →
Za miesiąc w przedszkolu ruszą pierwsze zajęcia programu, na który pracowałem całe zawodowe życie. Firma finansuje szachy w placówce, dzieci dostają lekcje, sponsor dostaje projekt, który naprawdę widać.
Czytaj →
Siedem okien na ekranie, siedem spraw naraz. A ja zjadłem obiad i wyszedłem z dzieckiem na plac zabaw. Najwięcej czasu nie zabrało mi zbudowanie tego. Najwięcej czasu zabrało przyzwyczajenie się, że mogę wstać od biurka.
Czytaj →
Partia rzadko sypie się w momencie, w którym ją przegrywasz. Sypie się kilka ruchów wcześniej, tylko tego nie widać. Wisząca figura to objaw. Choroba zaczęła się wcześniej.
Czytaj →
Rozpisałem swój rachunek co do złotówki. Około 1600 zł miesięcznie za pięć narzędzi. Ale najdroższa pozycja nie jest tam, gdzie wszyscy patrzą. Najdroższy był czas.
Czytaj →
Automatyzację firmy zacząłem nie od narzędzia, tylko od kartki. Spisałem na niej rzeczy, których w firmie szczerze nienawidzę robić. To był najlepszy pierwszy krok, jaki mogłem zrobić.
Czytaj →
Piszę do AI po polsku, czasem do niej mówię, i to wystarcza, żeby prowadziła ze mną firmę. Najlepsze efekty daje mówienie do niej tak, jak tłumaczy się coś nowemu pracownikowi.
Czytaj →
Przegrywasz na czas i mówisz sobie, że masz słabe nerwy. Jakby zegar był cechą charakteru. Zarządzanie czasem w partii to umiejętność jak każda inna. Da się ją trenować i da się ją zepsuć.
Czytaj →
To najlepsza decyzja, jaką podjąłem przy automatyzacji. AI przygotowuje, człowiek zatwierdza. Każdy mail po moim "wyślij", każda złotówka po moim "ok". Nawet jak się spieszę. Zwłaszcza jak się spieszę.
Czytaj →
To nie kwestia refleksu. To kwestia rozpoznawania wzorców, a wzorce buduje się inaczej, niż robi to większość dorosłych. Kwadrans dziennie i jeden motyw na tydzień.
Czytaj →
Prostszy test, niż myślisz. Jeśli nie pamiętasz swojej przedostatniej partii, grasz za dużo. Partia uczy tylko wtedy, gdy zostaje po niej ślad w głowie.
Czytaj →
Symultana z Janem Krzysztofem Dudą w Katowicach. Na co dzień patrzę, jak grają inni. Tym razem sam dostałem lekcję pokory. A po symultanie rozmowa o AI w szkoleniu szachistów, która siedzi mi w głowie do dziś.
Czytaj →
Jestem trenerem szachów, nie programistą. A od kilku miesięcy na maile mojej szkoły odpowiada AI. Nie wysyła nic sama. Przygotowuje szkic, ja rano czytam i klikam. Jak do tego doszło.
Czytaj →
Najpopularniejszy plan treningowy dorosłych szachistów. I najgorszy. Minimalny plan na trzy miesiące, który realnie działa, mieści się na jednej kartce i ma trzy elementy, nie dziesięć.
Czytaj →
Godzina spokoju, dziesięć partii blitza i ranking niżej niż przed pierwszą. Zmęczona głowa nie gra Twoich najlepszych szachów. Gra Twoje najgorsze nawyki. Proponuję zamianę.
Czytaj →
Grasz codziennie, a ranking stoi od pół roku. Dorośli amatorzy mają na to jedno słowo. Ściana nie bierze się z tego, że grasz za mało. Bierze się z jednego błędu, który wraca.
Czytaj →
Właśnie dostałeś najlepszy materiał treningowy, jaki istnieje. Większość graczy nigdy po niego nie sięga. Pokazuję, jak robię to u siebie i czego szukam u uczniów: pierwszego błędu, nie ostatniego.
Czytaj →
Piszę z Teneryfy i stąd prowadzę lekcje. Najciekawsza grupa, z którą pracuję, to dorośli po trzydziestce. Grają 200 partii miesięcznie i stoją w miejscu od dwóch lat. Oto dlaczego.
Czytaj →Coś nie działa? Masz pomysł? Pytanie? Napisz, a naprawię albo zbuduję.
Sprawdzę to osobiście. Jeśli podałeś email, może dostaniesz odpowiedź.